بيا، که بي‌تو به جان آمدم ز تنهايي

شاعر : فخرالدين عراقي

نمانده صبر و مرا بيش ازين شکيباييبيا، که بي‌تو به جان آمدم ز تنهايي
بيا، که چشم مرا بي‌تو نيست بيناييبيا، که جان مرا بي‌تو نيست برگ حيات
بيا، که بي‌تو ندارد دو ديده بيناييبيا، که بي‌تو دلم راحتي نمي‌يابد
تو را چه غم؟ که تو خو کرده‌اي به تنهايياگر جهان همه زير و زبر شود ز غمت
نهاني از همه عالم ز بسکه پيداييحجاب روي تو هم روي توست در همه حال
به گاه جلوه، مگر ديده‌ي تماشاييعروس حسن تو را هيچ درنمي‌يابد
بسوخت بر من مسکين دل تماشاييز بس که بر سر کوي تو ناله‌ها کردم
يکي نماند، اگر خود جمال بنمايينديده روي تو، از عشق عالمي مرده
روان فشاند بر روي تو ز شيداييز چهره پرده برانداز، تا سر اندازي
به پرسش دل بيچاره‌اي برون آيي!به پرده در چه نشيني؟ چه باشد ار نفسي
مگر که رحمتت آيد، برو ببخشايينظر کني به دل خسته‌ي شکسته دلي
اميد بسته که: تا کي نقاب بگشايي؟دل عراقي بيچاره آرزومند است